De zondag avond brief (over de zorgwet)

Door MaDLiVe op zondag 21 december 2014 23:23 - Reacties (11)
Categorie: Politiek, Views: 4.562

De zondagavond brief;

Dit is een reactie op de zondags brief die Diederik Samsom stuurt naar zijn achterban (zie onder). Na het lezen van zijn reactie was ik enigszins gestoken. De problemen zijn groter dan de vrije artsen keuze. Ik voel me niet serieus genomen op deze manier, en dat is niet alleen mijn probleem.

Wat een week was het toch. De vrije artsen keuze en een crisis in het kabinet. Dit omdat drie-leden van de eerste kamer besloten te doen wat eigenlijk een meerderheid had moeten doen. Dit is niet alleen een discussie over de vrije-artsen keuze. Dit gaat dieper, dit gaat over het grote privaat experiment. Een experiment waarin we de kern van wat een verzorgingsstaat maakt, ten grabbel hebben gegooid. Een experiment wat er alle schijn van heeft dat het mislukt is, maar waarvan we te trots of te bang zijn om toe te geven de zorg nooit op deze manier geprivatiseerd had moeten worden.. Maar banger zijn we nog om dit terug te draaien, juist de PvdA zou het sieren om in dit stadium met trots achter de drie ‘dissidenten’ te gaan staan. We hebben het geprobeerd, het werkt niet, we moeten iets anders proberen.

Het is een fundamentele discussie. Ons is belooft dat met de privatisering de volgende punten zouden verbeteren. Door concurrentie tussen zorgaanbieders en verzekeraars zou; meer transparantie ontstaan, de prijzen dalen en de kwaliteit zou stijgen.

Het tegendeel is waar, we hebben steeds minder goed inzicht in wat er gebeurd in de zorg, afspraken tussen zorgverstrekkers, verzekeraars en farmaceuten worden in het diepste geheim gemaakt. De transparantie in de zorg scoort verre van een voldoende, terwijl dit essentieel is om de conditie van de verzorgingsstaat goed in te kunnen schatten.(1)

De inhoud van een basis verzekering is wellicht gelijk tussen verzekeraars, echter voor aanvullende pakketten word elke burger bijna geacht een zorg expert te zijn. Pakketten zijn complex en vergoedingen verschillen per verzekeraar, vergelijken is niet makkelijk, zeker niet als de inhoud elk jaar veranderd. De prijsstijging van onze premies piekte in 2006, toen het private stelsel werd ingevoerd. Echter zijn de kosten tussen 2000 en 2012 bijna verdubbeld naar 5600 euro per persoon2. Daarbij komt nog dat het eigen risico bijna elk jaar gestegen is en dat de basis verzekering maar ook aanvullende verzekeringen steeds verder worden uitgekleed. In 2005 betaalde we nog een gemiddelde van 31,25 aan een publiek ziekenfonds, vandaag de dag betalen we 102,17 voor een basis verzekering, in 2015 stijgt het met nog eens 10 euro. In 2008 lag ons eigen risico op 155 euro, inmiddels is dat 360 euro, en in 2015 zal het stijgen naar 375 euro.(2,3)

We kunnen steeds meer in de zorg maar dat ligt meer aan de medische innovatie die komt uit de biomedische sector. Wat kwalijk is, is dat de kwaliteit die je aan zorg krijgt straks afhankelijk is van de grote, diepte en gevuldheid van de eigen portemonnee, dit zien we al in de praktijk. PatiŽnten halen uit angst voor hoge kosten hun medicijnen niet op, of maken geen gebruik van een doorverwijzing naar een specialist.

Wie de optel som maakt zal zien dat dit niet voordelig uitpakt voor wie hij bedoelt was, namelijk de burgers. Deze is voornamelijk goed uitgepakt voor de zorgverzekeraars. VGZ behaalde een winst van 27 miljoen euro in 2011 en 510 miljoen euro in 2013. Qua reserves zitten ze nu op 8 miljard terwijl de toezichthouder al genoegen neemt met 4 miljard. Dit voordeel zou rechtstreeks aan de betaler kunnen worden uitgekeerd.3 Dit is een kwalijke en onacceptabele ontwikkeling.

Wellicht is het belangrijk om te zeggen dat ik me een rasechte sociaal-democraat voel, al sinds ik mij op jonge leeftijd voor politiek begon te interesseren. Dat was niet gedreven door de politici die er zaten, dat werd ingegeven omdat ik dacht dat je als politicus een betere wereld kon creŽren, juist voor de mensen die het het meest moeilijk hebben. De kernzin, ‘de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen’ is daarin leidend. Ik weet zeker dat deze redenatie niet exclusief is aan mij, maar dat dit dezelfde motivatie zal zijn geweest voor veel PvdA leden en stemmers. De afgelopen jaren twijfel ik echter. Wordt de huidige partij koers nog wel ingeven door dat mantra? Dit is namelijk de kern van de door sociaaldemocratie gedreven politiek. We weten allebei dat ik niet alleen sta in deze twijfels. De beslissingen die we nemen in deze coalitie doen mij sterk twijfelen.

De reactie van Diederik Samsom op de gebeurtenissen deze week spreekt daarin wat mij betreft boekdelen. Ik ben het dan ook niet eens met Dhr. Samsom. Ik heb zijn brief bijgevoegd. Ten eerste zou het de politiek sieren om uitvoerig onderzoek te doen naar de stijgende kosten in de zorg. Waar komt deze stijging vandaan? De politiek gooit het vaak op de vergrijzing in Nederland maar volgens onderzoeksbureau Nyfer4 zou dit maar 15% van de stijgende kosten verklaren. Privatiseren in een sector waar we sterk van afhankelijk zijn maar waar financiŽle transparantie compleet ontbreekt is zorgelijk.

In zijn brief zet dhr. Samsom in op publieke zorgverzekeraars, maar deze hebben we niet, dit maakt dat de brief direct op losse schroeven komt te staan. Volgens mij zijn we het redelijk eens moeten de zorg terug brengen naar de publiek gereguleerde sector. Het ironische is dat we dit systeem in 2006 hebben vervangen met een privaat systeem. Diederik schrijft dat we niets hebben aan een makkelijk verhaal, maar ik kan niet anders dan onder de gedane en betoogde observaties te concluderen dat de private sector en hun marktwerking ver van de zorg moeten blijven. Het levert teveel onwenselijke scenario’s op die we nu al in de praktijk tegenkomen. Dat is klare, simpele taal.
Het heeft er alles weg van dat de keuze vrijheid straks beperkt gaat worden door een inkomensgrens, en dat is iets wat wij vanuit ons gedachtengoed nooit zouden moeten toestaan. Adri Duivenstijn betoogde dit ook duidelijk.

Beste Diederik, ik denk dat het welzijn van de samenleving en de visie vorming voor ons land veel verder gaat dan kwantitatieve data en daaraan gekoppelde begrippen zoals kosten efficiŽntie en besparingen, echter moeten we wel meten om te weten, en in de zorg is dat alles behalve makkelijk.

Dezelfde visie die onze minister president als een obstakel ziet, zou onze grootste kracht kunnen zijn. Om Nederland gezond te houden is het belangrijk dat we erkennen dat het op deze manier niet goed gaat, dat we niet zeker weten wanneer het goed komt, en hier eerlijk over zijn. Een schip op koers, maar zonder visie weet niet waar het zich op dit moment bevind, maar wellicht erger, ook niet waar we naar toe willen. We zijn een krachtig land, vol potentie! Wat mij betreft aan de PvdA om een duidelijke visie te formuleren en hier een voortrekkers rol in te nemen, ook al moeten we dat in de toekomst wellicht vanuit oppositie doen.


Overigens wou ik je dit stuk van Youp van 't Hek ook niet onthouden.

1:Indicatoren voor kwaliteit in de zorg, rapport 2013, rekenkamer

2:Opinie; In de wurggreep van de zorgverzekeraars, door Bart Uienpeller

3:http://www.zorgwijzer.nl/...emie en eigen risico 2015

4:Rapport Nyfer

brief1
brief 2