![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Cross copy, a bit of my personal Africa story 
The love, hate relationship with fieldwork
"You going to Africa? Wow, that’s awesome. I am so jealous." In many ways you should be jealous dear reader. You work on a beautiful continent, doing applied research of which you can taste the impact it can have. You collect air miles (Zanzibar here I come!). But is it all good? I would like to answer yes, but as with any PhD, it has its good moments and slightly worse moments. Although my good and bad moments might be slightly different from ones depicted in the PhD comic series.
In March 2011 I started my PhD. at the department of Medical Microbiology. A PhD. project encircling a tropical disease on which scientists have been breaking their heads even before science became a word in any culture. A disease causing, according to recent results, more than a million deaths a year, the majority of these occurring amongst young children. Deaths are obviously not the only outcome; disease limits productivity, we all know that when we look at the common annual flu. With people often having more than two malaria episodes a year you can imagine the impact on economies of these already not wealthy countries. I am talking about malaria, a disease with an impact on that side of the world, but hardly of any significance on our side.
I picked a PhD. (or rather was picked for the job) with a proper amount of fieldwork, I needed something applied to get my drive going for four years, and at the same time I needed some nerdy lab-components built into the program, because secretly we all like to be nerds to some extent. I do have a more exact background, but staring at single proteins or cascades leading to the development of that single protein is wasted on me. Don’t get me wrong. Science was built on the foundation of that single protein and I have tremendous respect for scientists dedicating their career to such purposes – it’s just not my cup of tea.
The project, carrying the high profile title REDHOT (which stands for: REDucing the burden of malaria by targeting HOTspots of transmission) is a unique project where all disciplines of science meet to combat the ancient mosquito borne disease malaria. Too long scientists have tried to combat malaria from single disciplines.
Our primary focus is, the detection of malaria hotspots; distinctive areas where malaria prevalence is higher than the directly surrounding areas. For this purpose we picked an area in the highlands of Kenya, an area with moderate transmission of malaria. In collaboration with a team consisting of almost 80 hardworking, committed individuals originating from several countries all over the world we screened 17600 people for signs of malaria. During this process we also collected blood samples from every single individual. All these samples were analyzed with sensitive tools for malaria detection. And all houses where mapped by GPS. In June 2011 we managed to find 10 of these so called hotspots in an area of hundred square kilometers (5x20km).
For the geeks: Yellow and Red dots represent positive compounds based on PCR and sero prevalance, some advanced stats was involved here
The next step, something we just finished with is deploying an all-out aggressive intervention within these hotspots to see if we can significantly reduce malaria. We make use of classical interventions, like distribution of bed nets, spraying of households. Treatment of water pools with biological reagents and a form of prophylactic treatment. So far all has run smoothly, but unfortunately things never go that smooth in these regions.
Especially not in these areas of the world. Our work takes place in the more rural areas of the country, and you encounter a lot of critical clinical cases. People with such low blood values, that according to Western standards, should be admitted at an IC and receive urgent medical attention. People you want to help but simply don’t have the means to do so. They need blood, but there is not blood. In my time in the field, I have gathered enough sad stories to fill many books with. But don’t be mistaken. The people here are strong and resilient, especially the woman. They work hard, often carrying the burdens of their families, while being engulfed in traditions which do not subscribe many rights to their strong gender.
‘This Is Africa’ (TIA). Your infinite struggle with supplies, getting the right permits, being a full time manager next to a PhD. candidate, not being tempted to hand a bribe here and there, just to ease your life and smoothen certain processes. Yes sometimes you do long back to a nice simple desk job, but here is where it happens, this is where smaller changes will have a more significant impact.
Would I like to change this project for any other? Never, I am part of a tremendous motivated team. Every single member having a clear goal set in their mind; the elimination of a disease which is causing major damage to the communities where a lot of my co-workers were born and grew up. Africa is changing, in many ways. True, it still lays under heavy burden of disease and often national conflict, but it’s a strong continent. I have high hopes for it and a more than happy to actively contribute to this and wouldn’t change it for any other PhD project
My drink(s) at the end of a working period
This project is cooperation between the department of Medical Microbiology (Radboud,NCMLS), Londen School of Tropical Medicine and Hygiene, the Kenyan Medical Research Institute and the Centers of Disease Control (USA, Atlanta). This post will be published in the Nijmegen PhD. bi-annual newsletter: Inpress
"You going to Africa? Wow, that’s awesome. I am so jealous." In many ways you should be jealous dear reader. You work on a beautiful continent, doing applied research of which you can taste the impact it can have. You collect air miles (Zanzibar here I come!). But is it all good? I would like to answer yes, but as with any PhD, it has its good moments and slightly worse moments. Although my good and bad moments might be slightly different from ones depicted in the PhD comic series.
In March 2011 I started my PhD. at the department of Medical Microbiology. A PhD. project encircling a tropical disease on which scientists have been breaking their heads even before science became a word in any culture. A disease causing, according to recent results, more than a million deaths a year, the majority of these occurring amongst young children. Deaths are obviously not the only outcome; disease limits productivity, we all know that when we look at the common annual flu. With people often having more than two malaria episodes a year you can imagine the impact on economies of these already not wealthy countries. I am talking about malaria, a disease with an impact on that side of the world, but hardly of any significance on our side.
I picked a PhD. (or rather was picked for the job) with a proper amount of fieldwork, I needed something applied to get my drive going for four years, and at the same time I needed some nerdy lab-components built into the program, because secretly we all like to be nerds to some extent. I do have a more exact background, but staring at single proteins or cascades leading to the development of that single protein is wasted on me. Don’t get me wrong. Science was built on the foundation of that single protein and I have tremendous respect for scientists dedicating their career to such purposes – it’s just not my cup of tea.
The project, carrying the high profile title REDHOT (which stands for: REDucing the burden of malaria by targeting HOTspots of transmission) is a unique project where all disciplines of science meet to combat the ancient mosquito borne disease malaria. Too long scientists have tried to combat malaria from single disciplines.
Our primary focus is, the detection of malaria hotspots; distinctive areas where malaria prevalence is higher than the directly surrounding areas. For this purpose we picked an area in the highlands of Kenya, an area with moderate transmission of malaria. In collaboration with a team consisting of almost 80 hardworking, committed individuals originating from several countries all over the world we screened 17600 people for signs of malaria. During this process we also collected blood samples from every single individual. All these samples were analyzed with sensitive tools for malaria detection. And all houses where mapped by GPS. In June 2011 we managed to find 10 of these so called hotspots in an area of hundred square kilometers (5x20km).
For the geeks: Yellow and Red dots represent positive compounds based on PCR and sero prevalance, some advanced stats was involved here
The next step, something we just finished with is deploying an all-out aggressive intervention within these hotspots to see if we can significantly reduce malaria. We make use of classical interventions, like distribution of bed nets, spraying of households. Treatment of water pools with biological reagents and a form of prophylactic treatment. So far all has run smoothly, but unfortunately things never go that smooth in these regions.
Especially not in these areas of the world. Our work takes place in the more rural areas of the country, and you encounter a lot of critical clinical cases. People with such low blood values, that according to Western standards, should be admitted at an IC and receive urgent medical attention. People you want to help but simply don’t have the means to do so. They need blood, but there is not blood. In my time in the field, I have gathered enough sad stories to fill many books with. But don’t be mistaken. The people here are strong and resilient, especially the woman. They work hard, often carrying the burdens of their families, while being engulfed in traditions which do not subscribe many rights to their strong gender.
‘This Is Africa’ (TIA). Your infinite struggle with supplies, getting the right permits, being a full time manager next to a PhD. candidate, not being tempted to hand a bribe here and there, just to ease your life and smoothen certain processes. Yes sometimes you do long back to a nice simple desk job, but here is where it happens, this is where smaller changes will have a more significant impact.
Would I like to change this project for any other? Never, I am part of a tremendous motivated team. Every single member having a clear goal set in their mind; the elimination of a disease which is causing major damage to the communities where a lot of my co-workers were born and grew up. Africa is changing, in many ways. True, it still lays under heavy burden of disease and often national conflict, but it’s a strong continent. I have high hopes for it and a more than happy to actively contribute to this and wouldn’t change it for any other PhD project
My drink(s) at the end of a working period
This project is cooperation between the department of Medical Microbiology (Radboud,NCMLS), Londen School of Tropical Medicine and Hygiene, the Kenyan Medical Research Institute and the Centers of Disease Control (USA, Atlanta). This post will be published in the Nijmegen PhD. bi-annual newsletter: Inpress
Waarom god boos is op de PvdA
Fuck, ben je net een weekje weg voor veldwerk in Kenia draait je bloed eigen Partij van de Arbeid, waarin de P niet voor progressief staat even een aantal graadjes richting koers middeleeuwen. In gijzeling genomen door opportunistische religie stemmers.
Zo bang zijn we, De partij van de Arbeid, de partij zonder koers. Ik ben wat laat maar internet in deze contreien is wat gammel.
De strekking van de motie: ‘Een zeer strakke motie waarin geen ruimte was voor nuancering en dat kwam neer op, de PvdA is tegen’.
In simpele bewoordingen; we zijn bang om wat electoraat te verliezen voor moreel gewin. Geen solide argumenten, want die manier van praten is te modern. Want debat mogen we wel hebben maar nuance niet. Want dat is stom! De religieuze vrijheidsstrijders varen koers Wilders, vrijheid voor mij, limited voor jou.
Mensen de wereld is al sinds 1980, ter herinnering, toen had bijna iedereen een kleurentelevisie, niet meer zwart wit. Hij is kleurig fruitig en constant in beweging. We ontdekken ook nieuwe dingen, zo ontdekken we bijvoorbeeld dat infectie met HIV niet perse betekent dat je dood gaat maar ook dat sommige dieren geen automata zijn. Met name hoger ontwikkelde dieren hebben een neuraal netwerk dat goed vergelijkbaar is met dat van ons. Neurologen, en dan bedoel ik de mensen die enigsinds objectief zouden moeten zijn, zijn het erover eens dat congnitieve percepties bij veel van dit soort dieren vrij dicht bij onze liggen, hoewel ze overduidelijk niet 100% identiek zijn. Ik hoor de voorvechters van religueze slachting vaak roepen dat de wetenschappers zijn verdeelt. Citeer mij 1 neuroloog die jullie zaak objectief wil behartigen.
En let wel sociaal wetenschappers, advocaten en antropologen weten bijster weinig over neurologie en de ‘exacte’ werking van het brein. Dus geen citaties uit zwakke pseudowetenschappelijke papers in de weekend of story, of het joods islamitische vakblad voor slagers, maar echt strak peer reviewed materiaal. Kun je dat niet (wat ik na mijn eigen korte zoektocht verwacht) gebruik dan aub niet meer het argument dat wetenschap is verdeelt, want dat is hij niet. (wij leren te werken met referenties: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20069977).
Let wel, ik, niet gelovig, maar wel iemand die in den beginselen respect heeft voor individuen ongeacht het hokje waar je in wilt zitten verbaas me over de starre houding van religieuzen in deze discussie. Pragmatisch wezen is strict verboden. Ritueel slachten levert vaak extra dierenleed op, dat wisten we 50 jaar geleden nog niet maar dat weten we nu wel, en daarmee verschuift, terecht de positie van het dier in onze maatschappij.
Net zoals de positie van de vrouw verschoof toen we er opeens achter kwamen dat ze helemaal niet zoveel onder deden voor mannen (knipoog, vrouwen zijn gelijkwaardig, eerlijk waar en echte mannen houden van vrouwen!). Ze mogen tegenwoordig naast kinderen baren en het huishouden doen ook gewoon werken, in sommige maatschappijen zelfs auto rijden. Of wat toen bleek dat zwarte mensen helemaal niet per difinitie minderwaardig waren. Wonderlijk is het niet, zo gaat dat.
Vrijheid, is belangrijk, ook religieuze vrijheid, maar ook vrijheid kent grenzen wanneer de ‘well being’ van anderen in het geding komt. En met de meest recentelijke inzichten blijkt dat dit het geval is voor hoger ontwikkelde zoogdieren.
Feit, ze stikken in hun bloed, zijn vaak nog bij goed bewustzijn. Er is voorgesteld om de dieren te verdoven, niemand wil dat jullie stoppen met het eten van vlees.
Vleesindustrie is niet de meest mooie industrie, maar dat kleine beetje wat we kunnen doen aan dierenwelzijn moeten we waarborgen of in ieder geval ten uitvoer brengen.
Vinden jullie dat er nog te weinig onderzoek in gedaan in jullie slachthuizen? Durf dan openheid van zaken te geven. Maar dit weigeren jullie structureel, ook al beweren jullie op tv iets heel anders.
God kijkt al eeuwen lang hoofdschuddend naar beneden hoe jullie dat slachten ten uitvoer brengen, zou het zo kunnen zijn dat hij het helemaal niet ok vindt? Dat god bezig was in lab, een paper publiceerde over dierenleed, dat peer reviewde met collega goden en ze samen tot de conclusie kwamen dat slachten anders moet. Maar, gut, hoe gaan ze dat communiceren aan hun maatschappij als die mensen weigeren hun boeken, en oude gedachtes een keer aan rivisie te onderwerpen. Zien jullie het dillema? Waarschijnlijk niet, maar het komt er op neer dat jullie niet naar god luisteren. En dat de kans op het Walhalla een stuk kleiner wordt. Mark my words, ik heb namelijk een direct lijntje.
Dat brengt ons bij het volgende punt, ik noemde jullie opportunisten, jullie staan natuurlijk niet alleen en dat deed ik wel om de volgende reden:
‘Er waren dus nogal wat leden op de politieke ledenraad afgekomen waarvan het overgrote deel een joods/islamitische achtergrond had. Op zich begrijpelijk, maar toen dit agendapunt was afgehandeld was de zaal half leeg. En dat was toch wel jammer want de twee andere onderwerpen waren minsten zo belangrijk en hadden betrekking op de voorstellen over kaalslag onder de sociale voorzieningen en het bestuursakkoord dat alle gemeenten aan de rand van de afgrond brengt.’
Aldus een ooggetuigenverslag, je vraagt je soms af, waar knokken we eigelijk voor? Een beest moet lijden, anders smaakt het vlees niet lekker? Word god boos? Elk mens zal toch begrijpen dat god niet boos wordt als je besluit een levend wezen geen pijn te doen of in ieder geval zijn laatste minuten iets aangenamer te maken, want zo is hij, barmhartig. Dit in tegenstelling tot veel van zijn aanhangers.
Logisch, progressief en pragmatisch, woorden die in elk nieuw geschrift moeten wordt gegrift.
Zo tijd voor mijn 1/2 ster kipfiletje van de lokale supermarkt.
Ps. Excuses voor de spelfouten, lange dag brakke verbinding en een tekort aan slaap.
Zo bang zijn we, De partij van de Arbeid, de partij zonder koers. Ik ben wat laat maar internet in deze contreien is wat gammel.
De strekking van de motie: ‘Een zeer strakke motie waarin geen ruimte was voor nuancering en dat kwam neer op, de PvdA is tegen’.
In simpele bewoordingen; we zijn bang om wat electoraat te verliezen voor moreel gewin. Geen solide argumenten, want die manier van praten is te modern. Want debat mogen we wel hebben maar nuance niet. Want dat is stom! De religieuze vrijheidsstrijders varen koers Wilders, vrijheid voor mij, limited voor jou.
Mensen de wereld is al sinds 1980, ter herinnering, toen had bijna iedereen een kleurentelevisie, niet meer zwart wit. Hij is kleurig fruitig en constant in beweging. We ontdekken ook nieuwe dingen, zo ontdekken we bijvoorbeeld dat infectie met HIV niet perse betekent dat je dood gaat maar ook dat sommige dieren geen automata zijn. Met name hoger ontwikkelde dieren hebben een neuraal netwerk dat goed vergelijkbaar is met dat van ons. Neurologen, en dan bedoel ik de mensen die enigsinds objectief zouden moeten zijn, zijn het erover eens dat congnitieve percepties bij veel van dit soort dieren vrij dicht bij onze liggen, hoewel ze overduidelijk niet 100% identiek zijn. Ik hoor de voorvechters van religueze slachting vaak roepen dat de wetenschappers zijn verdeelt. Citeer mij 1 neuroloog die jullie zaak objectief wil behartigen.
En let wel sociaal wetenschappers, advocaten en antropologen weten bijster weinig over neurologie en de ‘exacte’ werking van het brein. Dus geen citaties uit zwakke pseudowetenschappelijke papers in de weekend of story, of het joods islamitische vakblad voor slagers, maar echt strak peer reviewed materiaal. Kun je dat niet (wat ik na mijn eigen korte zoektocht verwacht) gebruik dan aub niet meer het argument dat wetenschap is verdeelt, want dat is hij niet. (wij leren te werken met referenties: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20069977).
Let wel, ik, niet gelovig, maar wel iemand die in den beginselen respect heeft voor individuen ongeacht het hokje waar je in wilt zitten verbaas me over de starre houding van religieuzen in deze discussie. Pragmatisch wezen is strict verboden. Ritueel slachten levert vaak extra dierenleed op, dat wisten we 50 jaar geleden nog niet maar dat weten we nu wel, en daarmee verschuift, terecht de positie van het dier in onze maatschappij.
Net zoals de positie van de vrouw verschoof toen we er opeens achter kwamen dat ze helemaal niet zoveel onder deden voor mannen (knipoog, vrouwen zijn gelijkwaardig, eerlijk waar en echte mannen houden van vrouwen!). Ze mogen tegenwoordig naast kinderen baren en het huishouden doen ook gewoon werken, in sommige maatschappijen zelfs auto rijden. Of wat toen bleek dat zwarte mensen helemaal niet per difinitie minderwaardig waren. Wonderlijk is het niet, zo gaat dat.
Vrijheid, is belangrijk, ook religieuze vrijheid, maar ook vrijheid kent grenzen wanneer de ‘well being’ van anderen in het geding komt. En met de meest recentelijke inzichten blijkt dat dit het geval is voor hoger ontwikkelde zoogdieren.
Feit, ze stikken in hun bloed, zijn vaak nog bij goed bewustzijn. Er is voorgesteld om de dieren te verdoven, niemand wil dat jullie stoppen met het eten van vlees.
Vleesindustrie is niet de meest mooie industrie, maar dat kleine beetje wat we kunnen doen aan dierenwelzijn moeten we waarborgen of in ieder geval ten uitvoer brengen.
Vinden jullie dat er nog te weinig onderzoek in gedaan in jullie slachthuizen? Durf dan openheid van zaken te geven. Maar dit weigeren jullie structureel, ook al beweren jullie op tv iets heel anders.
God kijkt al eeuwen lang hoofdschuddend naar beneden hoe jullie dat slachten ten uitvoer brengen, zou het zo kunnen zijn dat hij het helemaal niet ok vindt? Dat god bezig was in lab, een paper publiceerde over dierenleed, dat peer reviewde met collega goden en ze samen tot de conclusie kwamen dat slachten anders moet. Maar, gut, hoe gaan ze dat communiceren aan hun maatschappij als die mensen weigeren hun boeken, en oude gedachtes een keer aan rivisie te onderwerpen. Zien jullie het dillema? Waarschijnlijk niet, maar het komt er op neer dat jullie niet naar god luisteren. En dat de kans op het Walhalla een stuk kleiner wordt. Mark my words, ik heb namelijk een direct lijntje.
Dat brengt ons bij het volgende punt, ik noemde jullie opportunisten, jullie staan natuurlijk niet alleen en dat deed ik wel om de volgende reden:
‘Er waren dus nogal wat leden op de politieke ledenraad afgekomen waarvan het overgrote deel een joods/islamitische achtergrond had. Op zich begrijpelijk, maar toen dit agendapunt was afgehandeld was de zaal half leeg. En dat was toch wel jammer want de twee andere onderwerpen waren minsten zo belangrijk en hadden betrekking op de voorstellen over kaalslag onder de sociale voorzieningen en het bestuursakkoord dat alle gemeenten aan de rand van de afgrond brengt.’
Aldus een ooggetuigenverslag, je vraagt je soms af, waar knokken we eigelijk voor? Een beest moet lijden, anders smaakt het vlees niet lekker? Word god boos? Elk mens zal toch begrijpen dat god niet boos wordt als je besluit een levend wezen geen pijn te doen of in ieder geval zijn laatste minuten iets aangenamer te maken, want zo is hij, barmhartig. Dit in tegenstelling tot veel van zijn aanhangers.
Logisch, progressief en pragmatisch, woorden die in elk nieuw geschrift moeten wordt gegrift.
Zo tijd voor mijn 1/2 ster kipfiletje van de lokale supermarkt.
Ps. Excuses voor de spelfouten, lange dag brakke verbinding en een tekort aan slaap.
Vrijdag, Bierrrr, moraal en drama!
Lange dag, lange week, lange maand, lang jaar. Het weekend probeer ik altijd zoveel mogelijk vrij te houden voor leuke dingen, dat wil niet altijd lukken. Soms moet je toch nog een paar uurtjes het lab in, op zaterdag en zondag. Dat vind ik niet zo erg, als sommigen vinden, dat ik dat zou moeten vinden.
Een van de weinige gegarandeerde vrije momenten, voor mij een heilig, vaak rustig of keihard bierdrink moment, zijn de uurtjes die zich spannen tussen vrijdag na het werk en het moment dat ik zaterdag weer op moet staan. Dat laatste kader stel ik meestal niet voor 10 uur diezelfde morgen.
Op moment van schrijven bevind ik me in zo een moment. Ik zet het puntje achter de laatste zin uit het labjournaal. Pak mijn tas, trek mijn jas aan (het is nog fris buiten!), zet de Milestone in music mode, doe het licht uit en sluit de deur achter me. Ah! Vrijheid! Op weg naar huis maak ik een stop bij de Appieheijn, een moment waar we vandaag even met z’n allen stil bij gaan staan.
Want, het is vrijdag, dat betekent dat ik even wat biertjes ga halen om de voorraad aan te vullen. Biertjes geschikt voor consumptie op het balkon tevens wat ‘gezond’ voedsel voor bij het schrijven annex tv kijken. Met een grote smile wandel ik de AH vestiging aan het Eudokiaplein binnen. Elke keer verbaas ik me weer over het verschil met de enige Appie in Wageningen, vooral niet pronken met biologisch en al het goedkope ondefinieerbare half om half om kwart vlees prominent in het zicht.
In mijn hoofd schets ik even snel een boodschappen lijstje wat ongetwijfeld niet meer zal corresponderen met de inhoud van mijn mandje wanneer ik bij de kassa ben aangekomen. In vogelvlucht reis ik de appie door, stufi staat op de rekening dus vooral kopen wat lekker en enigzins verantwoord geproduceerd is. Hup afrekenen, even speuren naar de kassa met de minst verwachte wachttijd. Kassa 5! Geen oude mevrouwtjes in de rij, vlotte kassa dame, kan weinig verkeerd gaan. Een veronderstelling die volkomen juist bleek te zijn. Ik bleek niet de enige te zijn met dit voortschrijdend inzicht. Een wat eruit zag als een 8 jarig meisje, besloot aan te sluiten bij rij 6. Ze zag eruit alsof ze in opdracht van moeders boodschappen moest doen, naja een boodschap, want het enige dat ze op de band legde was een vers stokbroodje. Snel dat stokbroodje afleveren en dan weer buitenspelen moet ze gedacht hebben. Een gedachte waarin ik me helemaal zou kunnen vinden toen ik nog 8 was.
Nou niet dus, want pardoes, uit het niets sprong een verschrompelde vrouw zo voor het meisje! Mevrouw, type; ‘plamuur zal de rimpels nooit doen verdwijnen maar ik blijf volhouden door heel elitair over te komen’, begon haar boodschapjes zo voor het stokbroodje van het meisje te leggen. Als observant van dit geheel, staarde ik lichtelijk verbaasd mevrouw aan. Wellicht een tante/oma/moeder van het meisje? Helaas bleek dit niet het geval toen de een ‘volgende klant aub’ bordje tussen haar booschappen en dat van het meisje plaatste. De verschillen in huidskleur tussen beide dames gaven ook hun bescheide hints. Maar in moderne tijden kan alles, en ik wil niet te snel oordelen. Want zo ben ik.
Nog steeds stomgeslagen door deze bruute actie, vergeet ik, dat ik doordringend aan het staren ben naar het afspelende tafereel. Mevrouw heeft het ook in de gaten, net als het meisje. Beide kijken ze me aan, in beide blikken een andere boodschap verborgen. Mevrouw kijkt me aan, een kille , ‘ik weet dat ik fout zit, maar omdat ik weinig geweten heb en waarschijnlijk een hele rijke, onderdanige man bezit kan ik niet fout zitten’ blik. Het meisje kijkt me ook aan, wist niet precies wat ze wou zeggen maar de vochtige, grote ogen zeiden genoeg.
Guttergut, ik heb er altijd een hekel aan om mijn mond open te trekken, want misinterpretatie van mijn heldere verbale boodschappen ligt altijd op de loer. Bovendien is het fucking vrijdag, is de practische output van mijn experimenten nihiel geweest deze week en heb ik trek in bierrrr. Op voor anderen hoorbare toon, besluit ik het meisje aan te spreken.
‘Zeg meisje, wat mevrouw deed was niet heel aardig. Sterker nog het was onfatsoenlijk’. Vol onbegrip word ik aangestaard door het meisje. Vol woede word ik aangekeken door mevrouw, niet erg, mijn bakkes draait op andermans frustratie. Ik besef dat mijn vinger wijst in de richting van mevrouw, ooo, wat goed van mijn onderbewustzijn, proost! Ik vervolg mijn wijze les ‘Mevrouw is waarschijnlijk heel belangrijk, en daarom mag ze voordringen bij de kassa, vooral als kleine meisjes voor haar staan. Maar weet je wat, aangezien de mensen in mijn rij niet zo belangrijk zijn mag je wel even voor mij komen staan’.
Gegniffel, geforceerde desinteresse en onverschilligheid, ik was niet de enige die dit zag gebeuren.
Ik resumeer mijn reis naar huis, trek een koude Hertog Jan uit de koelkast en tik dit verhaal in word 2007.
Tevens het vermelden waard: Vandaag mijn 1ste beschikking van het Centraal Justitieel Incasso Bureau binnen gekregen. Na correctie blijkt dat ik 4km te hard heb gereden op de A10 ergens in maart. Kosten 23 euro. Ik weet dat er nog een loeier aankomt van 160 (excl. 6 euro administratie kosten) euro voor een ander misdrijf wat ik volkomen onbewust heb gepleegt, verkeerd voorsorten. Ik vergeet vaak dat ik gewoon een die-hard verkeersregel overtreder ben.
Steeds vaker reiken mijn gedachtes naar landen waar ik eerder ben geweest maar niet dit land zijn.
Een van de weinige gegarandeerde vrije momenten, voor mij een heilig, vaak rustig of keihard bierdrink moment, zijn de uurtjes die zich spannen tussen vrijdag na het werk en het moment dat ik zaterdag weer op moet staan. Dat laatste kader stel ik meestal niet voor 10 uur diezelfde morgen.
Op moment van schrijven bevind ik me in zo een moment. Ik zet het puntje achter de laatste zin uit het labjournaal. Pak mijn tas, trek mijn jas aan (het is nog fris buiten!), zet de Milestone in music mode, doe het licht uit en sluit de deur achter me. Ah! Vrijheid! Op weg naar huis maak ik een stop bij de Appieheijn, een moment waar we vandaag even met z’n allen stil bij gaan staan.
Want, het is vrijdag, dat betekent dat ik even wat biertjes ga halen om de voorraad aan te vullen. Biertjes geschikt voor consumptie op het balkon tevens wat ‘gezond’ voedsel voor bij het schrijven annex tv kijken. Met een grote smile wandel ik de AH vestiging aan het Eudokiaplein binnen. Elke keer verbaas ik me weer over het verschil met de enige Appie in Wageningen, vooral niet pronken met biologisch en al het goedkope ondefinieerbare half om half om kwart vlees prominent in het zicht.
In mijn hoofd schets ik even snel een boodschappen lijstje wat ongetwijfeld niet meer zal corresponderen met de inhoud van mijn mandje wanneer ik bij de kassa ben aangekomen. In vogelvlucht reis ik de appie door, stufi staat op de rekening dus vooral kopen wat lekker en enigzins verantwoord geproduceerd is. Hup afrekenen, even speuren naar de kassa met de minst verwachte wachttijd. Kassa 5! Geen oude mevrouwtjes in de rij, vlotte kassa dame, kan weinig verkeerd gaan. Een veronderstelling die volkomen juist bleek te zijn. Ik bleek niet de enige te zijn met dit voortschrijdend inzicht. Een wat eruit zag als een 8 jarig meisje, besloot aan te sluiten bij rij 6. Ze zag eruit alsof ze in opdracht van moeders boodschappen moest doen, naja een boodschap, want het enige dat ze op de band legde was een vers stokbroodje. Snel dat stokbroodje afleveren en dan weer buitenspelen moet ze gedacht hebben. Een gedachte waarin ik me helemaal zou kunnen vinden toen ik nog 8 was.
Nou niet dus, want pardoes, uit het niets sprong een verschrompelde vrouw zo voor het meisje! Mevrouw, type; ‘plamuur zal de rimpels nooit doen verdwijnen maar ik blijf volhouden door heel elitair over te komen’, begon haar boodschapjes zo voor het stokbroodje van het meisje te leggen. Als observant van dit geheel, staarde ik lichtelijk verbaasd mevrouw aan. Wellicht een tante/oma/moeder van het meisje? Helaas bleek dit niet het geval toen de een ‘volgende klant aub’ bordje tussen haar booschappen en dat van het meisje plaatste. De verschillen in huidskleur tussen beide dames gaven ook hun bescheide hints. Maar in moderne tijden kan alles, en ik wil niet te snel oordelen. Want zo ben ik.
Nog steeds stomgeslagen door deze bruute actie, vergeet ik, dat ik doordringend aan het staren ben naar het afspelende tafereel. Mevrouw heeft het ook in de gaten, net als het meisje. Beide kijken ze me aan, in beide blikken een andere boodschap verborgen. Mevrouw kijkt me aan, een kille , ‘ik weet dat ik fout zit, maar omdat ik weinig geweten heb en waarschijnlijk een hele rijke, onderdanige man bezit kan ik niet fout zitten’ blik. Het meisje kijkt me ook aan, wist niet precies wat ze wou zeggen maar de vochtige, grote ogen zeiden genoeg.
Guttergut, ik heb er altijd een hekel aan om mijn mond open te trekken, want misinterpretatie van mijn heldere verbale boodschappen ligt altijd op de loer. Bovendien is het fucking vrijdag, is de practische output van mijn experimenten nihiel geweest deze week en heb ik trek in bierrrr. Op voor anderen hoorbare toon, besluit ik het meisje aan te spreken.
‘Zeg meisje, wat mevrouw deed was niet heel aardig. Sterker nog het was onfatsoenlijk’. Vol onbegrip word ik aangestaard door het meisje. Vol woede word ik aangekeken door mevrouw, niet erg, mijn bakkes draait op andermans frustratie. Ik besef dat mijn vinger wijst in de richting van mevrouw, ooo, wat goed van mijn onderbewustzijn, proost! Ik vervolg mijn wijze les ‘Mevrouw is waarschijnlijk heel belangrijk, en daarom mag ze voordringen bij de kassa, vooral als kleine meisjes voor haar staan. Maar weet je wat, aangezien de mensen in mijn rij niet zo belangrijk zijn mag je wel even voor mij komen staan’.
Gegniffel, geforceerde desinteresse en onverschilligheid, ik was niet de enige die dit zag gebeuren.
Ik resumeer mijn reis naar huis, trek een koude Hertog Jan uit de koelkast en tik dit verhaal in word 2007.
Tevens het vermelden waard: Vandaag mijn 1ste beschikking van het Centraal Justitieel Incasso Bureau binnen gekregen. Na correctie blijkt dat ik 4km te hard heb gereden op de A10 ergens in maart. Kosten 23 euro. Ik weet dat er nog een loeier aankomt van 160 (excl. 6 euro administratie kosten) euro voor een ander misdrijf wat ik volkomen onbewust heb gepleegt, verkeerd voorsorten. Ik vergeet vaak dat ik gewoon een die-hard verkeersregel overtreder ben.
Steeds vaker reiken mijn gedachtes naar landen waar ik eerder ben geweest maar niet dit land zijn.
An evening without sleep, and still dreaming about stars.
A brief post! About? Well tv series, next to working a lot I like watching tv shows. Everything, except all the chick flick shows. Some of my male friends do watch those, ('still respect you guys! Really!'). I have a special preference for science fiction. Especially quality SF in space! And ladies and gentlemen that is the big issue of today’s post.
Let me start from the beginning. Last evening was one without sleep. Regarding yours truly that is usually the result of deadlines which are approaching at high speed. And of course, they don’t come unannounced. Deadlines which are razor sharp but I obviously postponed and refused to acknowledge till they are banging on the door. Banging like Jack Bauer who really wants to know where you hid the bomb and what you are doing to his hot daughter in his bed. At that moment you know that you should run, run, really hard and never look back finish your shait or sjit is going to hit the fan, including you.
Anywho, I always face these evenings with at least one glass of whisky and good music. From that point on, the evening usually exists of two modes, finishing work to meet the deadline and drifting away on a cloud of vibes which is leaving my speakers. A lot of Jazz and blues this evening. But this one particular song always brings back good memories. Not the memories of the many evening with one of my hot female catches, but the evenings when I watched this awesome sf-show: Serenity.
I guess some of you guys (and maybe some girls) know the intro song. Only lasting 52 seconds, enough to have some effect on me.
The song has been written by Joss Whedon (the same guy who wrote and directed Firefly) but is performed by blues legend Sonny Rhodes.
Firefly consisted of 14 episodes and one movie. Each one of them a piece of art in itself. The main reason for that is because it all felt realistic. No sound in space, everybody talking mandarin, Chinese, good Music, funny and serious! Not to many fancy space ships and no sterile future!
I mean Star Trek (especially DS9) was awesome but common, things were to clean. Nobody pisses in the corner of Quarks pub after a evening of bloodwine or pukes all over the bar? Wzzup with that? Serenity came quite close to my imagination of what human kind will have accomplished in the far Future.
A lot of people only saw the movie, and that's a shame, first watch all the 14 episodes and after that, the movie.
I mean I obviously started with Star Trek when I was a young kid, and I ended with Serenity. But after serenity there was nothing spectacular like that anymore. They put the threshold up way high. But you know, maybe I'm just missing the good shows, I mean there are a lot of them out ‘a there.
For the people who still buy stuff on optical media (like me
) You can buy the DVD set of the show for around 15 euro's @ play.com. The BR-editions will be released in the near future as well.
Ow, and if I still did not convince you to watch the show, Morena Baccarin, is a hot chick.
Let me start from the beginning. Last evening was one without sleep. Regarding yours truly that is usually the result of deadlines which are approaching at high speed. And of course, they don’t come unannounced. Deadlines which are razor sharp but I obviously postponed and refused to acknowledge till they are banging on the door. Banging like Jack Bauer who really wants to know where you hid the bomb and what you are doing to his hot daughter in his bed. At that moment you know that you should run, run, really hard and never look back finish your shait or sjit is going to hit the fan, including you.
Anywho, I always face these evenings with at least one glass of whisky and good music. From that point on, the evening usually exists of two modes, finishing work to meet the deadline and drifting away on a cloud of vibes which is leaving my speakers. A lot of Jazz and blues this evening. But this one particular song always brings back good memories. Not the memories of the many evening with one of my hot female catches, but the evenings when I watched this awesome sf-show: Serenity.
I guess some of you guys (and maybe some girls) know the intro song. Only lasting 52 seconds, enough to have some effect on me.
The song has been written by Joss Whedon (the same guy who wrote and directed Firefly) but is performed by blues legend Sonny Rhodes.
Firefly consisted of 14 episodes and one movie. Each one of them a piece of art in itself. The main reason for that is because it all felt realistic. No sound in space, everybody talking mandarin, Chinese, good Music, funny and serious! Not to many fancy space ships and no sterile future!
I mean Star Trek (especially DS9) was awesome but common, things were to clean. Nobody pisses in the corner of Quarks pub after a evening of bloodwine or pukes all over the bar? Wzzup with that? Serenity came quite close to my imagination of what human kind will have accomplished in the far Future.
A lot of people only saw the movie, and that's a shame, first watch all the 14 episodes and after that, the movie.
It's a shame they cancelled the show, and I know there are a lot of fans out of there who would like the show to return, but ain't gonna happen. There are no good science fiction shows out there at this moment.Those who've never seen them all don't like it. Those who've seen them all love them with a passion. Those who love them all with a passion can't stop wanting more. A fan- on Youtube
I mean I obviously started with Star Trek when I was a young kid, and I ended with Serenity. But after serenity there was nothing spectacular like that anymore. They put the threshold up way high. But you know, maybe I'm just missing the good shows, I mean there are a lot of them out ‘a there.
For the people who still buy stuff on optical media (like me
) You can buy the DVD set of the show for around 15 euro's @ play.com. The BR-editions will be released in the near future as well. Ow, and if I still did not convince you to watch the show, Morena Baccarin, is a hot chick.
Here I am again, hotter than ever!
According to nerd terms I’ve been offline way to long, sorry for that. But the reason for this is most apparent; the 3G/GPRS support in this area sucks big time 
But before we go to the most recent happenings in my life I would like to thank you guys for all the supportive and nice e-mails, indeed this is an urgent request to sent me moreeeeeee
I write the majority of articles beforehand. So now and then I have access to the www and I put all the written material online. For example now I am in Tanga, where the have a dail in connection. So in betwen the shopping for food I update you guys
I try to use the original date stamps, corresponding to the date of the event. So double check if you have already read ‘zhe’ stuff. Don’t mind the spelling mistakes, due to a lack of time I write things down, and don’t always double check mistakes. If you have the time to rephrase stuff please do so
So the first few day were awesome, and I don’t mean that in an always positive, ‘ow, I am so freaky happy, I am going to give away free hugs’, kind of positive. There were and will be eye openers which don’t show me anything new, the only thing that differences is that I am granted to see and experience them with my own wicked senses.
Check out the most recent posts and pictures!
But before we go to the most recent happenings in my life I would like to thank you guys for all the supportive and nice e-mails, indeed this is an urgent request to sent me moreeeeeee
I write the majority of articles beforehand. So now and then I have access to the www and I put all the written material online. For example now I am in Tanga, where the have a dail in connection. So in betwen the shopping for food I update you guys
I try to use the original date stamps, corresponding to the date of the event. So double check if you have already read ‘zhe’ stuff. Don’t mind the spelling mistakes, due to a lack of time I write things down, and don’t always double check mistakes. If you have the time to rephrase stuff please do so
So the first few day were awesome, and I don’t mean that in an always positive, ‘ow, I am so freaky happy, I am going to give away free hugs’, kind of positive. There were and will be eye openers which don’t show me anything new, the only thing that differences is that I am granted to see and experience them with my own wicked senses.
Check out the most recent posts and pictures!
